|
|
|
Op deze pagina willen we Danteleden de mogelijkheid bieden om hun persoonlijke verhaal kwijt te kunnen. Een leuke ervaring, gebeurtenis of ontmoeting met betrekking tot Italië delen met andere enthousiastelingen. Dat kan betrekking hebben op van alles: een te gek restaurant met verrukkelijke gerechten, een prachtige film, een heerlijke wijn, een onderbelicht museum, een bijzondere plek, een verslag van een Italiaanse taalcursus, een te gek boek, een mooie foto waar een leuk verhaal aan vast zit, kortom: alles wat een Dante-lid mogelijkerwijs zou kunnen bezighouden en interesseren. 16-1-2011 De Via Roma is de hoofdstraat van Cefalù. Een kaarsrechte weg, die doorloopt tot aan de Rocca. Hier voltrekt zich het stadsleven van alledag. Een overdaad aan uithangborden, scooters die kriskras geparkeerd staan tussen de geparkeerde auto’s, de tabacchi waar sigaretten, buskaartjes en lottoformulieren verkocht worden. Veel opticiens: Sicilianen hebben traditioneel veel oogklachten. In de tijd dat het voor wettelijk verplicht werd een achternaam te hebben, gebeurde het vaak dat een familie een bijnaam tot familienaam maakte. Zo was Quattr’occhio mogelijk de eerste man met een bril. We komen langs viswinkels met een verrukkelijke uitstalling: mosselen, garnalen, allerlei kleine visjes, maar ook zalmen, grote inktvissen, en een enorme zwaardvis van een paar meter - zoals gebruikelijk met de kop er nog aan. We steken over om kranten te kopen, en drinken een cappuccino in een bar. In een zijstraat van de Corso Ruggiero ligt het Museo Mandralisca, in het vroegere palazzo van Baron Enrico Piraino di Mandralisca, een vermogende romanticus en filantroop. Tijdens zijn leven verzamelde hij (voornamelijk op Sicilië zelf, en ook op de Liparische eilanden waar zijn vrouw vandaan kwam) alles wat los en vast zat: het museum bevat een geweldige hoeveelheid boeken, schilderijen, munten, Attische vazen, lampen, maskers, aardewerk, parfum-branders en een enorme schelpenverzameling. Toen hij stierf, liet de baron alles na aan de stad Cefalù. Zodoende heeft het Museo Mandralisca een bibliotheek van 6.000 antiquarische boeken waaronder zeldzame wiegedrukken. Ook is er een enorme verzameling van 20.000 schelpen. Maar het beroemdste stuk van het museum is het schilderij Ritratto d’ Ignoto (‘portret van een onbekende man’ - uit 1470) van Antonello da Messina. Pas na omstandig hoesten gaat het luikje van de portiersloge open, en kunnen we een kaartje kopen. Met het elegante biljet in de hand lopen we de trap op naar de ingang van het museum. Alle grote kunst raakt je onmiddellijk - beroert de snaar van herinnerde schoonheid. Ritratto d’Ignoto van Antonello da Messina is een schilderij dat zo’n effect op ons heeft. Direct vanaf de eerste blik zijn we verkocht. We kenden Da Messina niet. Dit is de eerste keer dat we een schilderij van hem zien. Maar we sluiten hem meteen in ons hart: vanaf het eerste moment zijn we fans van Da Messina-fans geworden en kunnen maar niet genoeg krijgen van dit portret. Het intense schilderij is een portret van een man. Hij kijkt opzij, ietsje naar links. Zijn donkere ogen zijn humoristisch en waakzaam; om zijn mondhoeken speelt een ironische glimlach. Dingen die er echt toe doen, worden in Sicilië alleen met de ogen doorgegeven. Een slimme, berekenende man die je opneemt met goedwillende spot. Het schilderij wordt verondersteld het portret van een onbekende zeeman uit Lipari te zijn - maar het kan net zo goed een baron zijn, of een kunstenaar. De bekende Siciliaanse schrijver Leonardo Sciascia zegt dat het portret lijkt op alles wat Siciliaans is. Deze slimme, humoristische man, die geleerd heeft niet te goed en niet te snel van vertrouwen te zijn - het is het portret van de Siciliaanse boer, van de slimme Siciliaanse politicus; het is het portret van een man uit het volk, maar ook een man van adel - en vooral heeft het portret veel van Da Messina zelf. Als we met een zucht van mooiheid buiten komen, lopen we naar het bastion op het uiterste puntje van de stad, de Capo Marchiafava, met een weids uitzicht over de Tyrrheense Zee.
In de Via di Bordonaro is een mooie boekhandel, de eerste van onze reis. Italië is niet goed in boekhandels. De grote ramen achter in de zaak kijken prachtig uit op zee. We kopen meteen maar een flink aantal kaarten van Ritratto d’Ignoto. Aan de haven is het rustig; op de gietijzeren bankjes aan de waterkant zitten wat mensen te praten. Een meneer zit te schilderen: hij schildert de bootjes die op het strand liggen en daarachter de eeuwenoude havenmuur die gebouwd is met enorme stenen. Als het tijd is voor de pranzo, drinken we eerst nog een witte wijn op de Piazza Duomo. Daarna gaan we naar het plezierige restaurant L’Antica Corte en eten op het terras in het steegje vanaf de Corso Ruggiero. De obers zijn vriendelijk, het brood is warm, de pasta, de vis en de lamskoteletten zijn verrukkelijk. We bestellen witte wijn, en proosten op Da Messina. Met de benen uitgestrekt onder tafel en een stuk brood in de hand, zien we met bewondering hoe de chauffeur van een koelwagen zijn wagen door de Corso stuurt. Als hij langs een Smart moet (zilvergrijs, gloednieuw en hopeloos fout geparkeerd) komt het aan op stuurmanskunst. Hij moet helemaal naar links. Het reclamebord van l’Antica Corte wordt schielijk in de steeg getrokken, en de buurvrouw die op het lawaai en getoeter is afgekomen, buigt zich bezorgd over het balkon: de bestelwagen zal toch niet haar balkon eraf rijden?
Gregor Dijkhuis 10-9-2010 Een verslag van Henk van den Burg (penningmeester van Dante Nijmegen) en zijn vrouw Hilde van een recent bezoek aan de door een aardbeving getroffen stad L’Aquila: Mede n.a.v. de donatie van Dante aan de wederopbouw van de bibliotheek hebben wij deze zomer op doorreis l'Aquila bezocht en bijgaande foto's gemaakt. Hilde & Henk (zie de fotoreportage hieronder en het artikel in de Volkskrant) (klik voor een vergroting van de foto op de foto zelf; ga terug naar de webpagina voor de volgende foto)
10-5-2009 Een vakantie in Ligurië en Piemonte Tijdens onze jaarlijkse vakantie naar Italië, deden mijn vrouw en ik dit jaar Ligurië en Piemonte aan, twee gebieden van Italië die we nog niet kenden. Omdat het te ver was om er in één keer met de auto naar toe te rijden, besloten we op advies van de secretaris van Dante Nijmegen, Tjeerd Visser, te overnachten in een hotel in Lavorgo (Zwitserland), vlak na de Gotthardtunnel (http://www.defanti.ch/). Het was een schot in de roos. Niet alleen was het een goed en betaalbaar hotel, maar we werden bij de receptie ontvangen door niemand minder dan Dante en Beatrice.
Toen de eigenaren in de gaten kregen dat we geïnteresseerd waren in Dante, wezen ze er ons op dat met ingang van de eerstvolgende week het mogelijk was een speciaal Dante-menu te nemen. Bij terugkomst thuis vonden we een mail met de volgende mededeling:
Cari amici, Onze échte vakantie begon daarna met een wandeling in Cinque Terre (Ligurië). Net buiten Manarola hadden we een B&B in het plaatsje Volastra, een tip van een bevriend Dante-lid (http://www.ilvigneto5terre.com/). Helaas konden we niet alle vier de geplande nachten hier boeken, vandaar dat we de laatste nacht uitweken naar een iets duurder hotel vlakbij, maar met een fantastisch uitzicht op de zee (http://www.albergolunadimarzo.com/).
Een volgende verrassing wachtte ons in Piemonte, vlak over de grens met Ligurië. Via het blad ‘De Smaak van Italië’ waren we aan het volgende B&B-adres gekomen: http://www.villadesasi.it/. De eigenaren, Carlo en Ria, waren net begonnen met het runnen van de B&B en wij waren één van hun eerste gasten. We werden volledig in de watten gelegd: een prachtige kamer (de ‘groene’), een geweldig uitgebreid ‘Hollands’ ontbijt, maar vooral het aanstekelijke enthousiasme en de warme persoonlijkheid van de beide eigenaren gaf ons direct een thuisgevoel. Het prachtig opgeknapte, imposante huis heeft een rijke geschiedenis, zelfs Napoleon schijnt er nog een nachtje te hebben doorgebracht. Het is smaakvol ingericht en met oog voor detail!
De laatste dagen van onze vakantie brachten we door in Turijn. Daar hadden we op aanraden van Marjolein Hoefnagels, ook een bestuurslid van Dante Nijmegen, een hotelletje aan de rand van Turijn (http://www.hotel-lamagnolia.it/). De bijzonder aardige eigenaar bleek ook nog eens een 29-jaar oude Alfa Romeo te bezitten, zijn ‘amore’, zoals hij zelf zei. Voor ons laatste ontbijt, buiten achter het hotel, had hij speciaal zijn auto voor ons uitgestald.
Culinaire hoogtepunten waren er ook tijdens deze reis. In Cinque Terre hebben we in het plaatsje Manarola heerlijke verse vis gegeten in trattoria ‘Dal Billy’ (http://dalbilly.myblog.it/). Vlak in de buurt van B&B Villa Desasi zit in het plaatsje Porri di Dego Savona een locanda met de naam Rosina (helaas geen website). Alleen voor de anti-pasti kun je er al uren aangenaam vertoeven. Ten slotte ook een tip voor Turijn, vlakbij ‘ons’ hotelletje. Daar sloten we de vakantie culinair af bij een gelegenheid die Trômlin heette (helaas ook geen website). In eerste instantie dachten we dat het er te klein en niet gezellig zou zijn. Bovendien moest je een standaardprijs van 34 euro per persoon betalen voor een complete maaltijd (alles inbegrepen, zelfs de wijn). Maar wat een tent!! We kregen niet alleen zo’n vier voorgerechten geserveerd, de een nog lekkerder dan de ander, maar ook nog eens twee uitgebreide primi’s, twee secondi’s en een dolce, afgesloten met een caffè met grappa. We waren er de hele avond onder dak en de twee dames die de tent runden genoten zichtbaar van ons genieten. Eén grote verwennerij!!
En dan hebben we het nog niet gehad over de dingen die we bezocht hebben tijdens deze vakantie, zoals de stad Turijn en de uitstekende verkoopadressen van wijnen in de buurt van Asti. Mochten daar nog vragen over zijn of over het hier bovenstaande, mail dan naar H.Kurstjens@HCCnet.nl, het adres van uw webmaster van Dante Nijmegen. We gaan zeker nog een keer terug naar dit gedeelte van Italië! Elly en Huub 21-9-2008 Italiaans studeren in Pizzo (3) Pizzo en het Italiaans, Zungri en Capo Vaticano. Van 21 juli tot en met 1 augustus 2008 heb ik een taalcursus bij Club Nausicaa in Pizzo gevolgd met de beurs van Dante Alighieri. Door een mail van Tjeerd Visser werd ik geprikkeld, ik schreef me in en plotsklaps moesten we de vakantieplannen voor de zomermaanden aanpassen. Het werd dus Calabria, voor ons een onbekend deel van Italië, waar de reis naar toe zou gaan! Een prima ervaring zodat ik kan zeggen: ga er naar toe! En voor iedereen die zijn of haar Italiaans wil verbeteren kan ik Nausisaa aanraden, kijk op www.nausicaaclub.it Voor dat aanraden heb ik verschillende redenen, zoals uit mijn verslagje zal blijken. Na de test om vast te stellen welk niveau ik met mijn Italiaans had, mocht ik op maandagochtend samen met een Amerikaanse jongeman de lessen gaan volgen. Al snel bleek dat mijn schriftelijke vaardigheid voor het Italiaans groter was dan de mondelinge en grammaticale vaardigheden. Ik kan namelijk aardig toetsen en dan krijg je natuurlijk een vertekend beeld. De directeur van het taalinstituut, Antonio Aragona, moest nu mijn eerder gedane uitspraak, dat ik min of meer beginner was wel serieus nemen en we spraken af dat ik elke dag twee uur Italiaanse les zou volgen op individuele basis. Dat was het gevolg van het ontbreken van andere cursisten op mijn niveau maar een hele fijne vorm voor mij om de basisbeginselen van het Italiaans weer op te frissen want die waren erg ver weggezakt. Naast de grammatica (oh, wat is die moeilijk!) werkten we uiteraard ook aan de luistervaardigheid, de spreekvaardigheid en de leesvaardigheid. Met het nodige huiswerk, i compiti, zoals bijvoorbeeld de onregelmatige voltooid deelwoorden uit je hoofd leren en oefeningen maken met voorzetsels en meervouden. Ik merkte duidelijk dat het verstaan van de gesprekken rondom mij me veel beter afging na afloop van de cursus en warempel probeerde ik af en toe een woordje mee te spreken. Met heel veel plezier heb ik gewerkt en geleerd. Ik ga ook zeker zoeken naar een vorm van continueren en ga proberen om volgend jaar terug te gaan voor een vervolgcursus. Mijn echtgenoot, die vooral voor de fourage en voorbereiden van het koken (verse zwaardvis!) zorgde tijdens mijn lessen, heeft het ook prima naar zijn zin gehad. Er waren natuurlijk meerdere cursisten, van allerlei nationaliteiten. Niet alleen de Amerikaanse jongeman maar ook mensen uit Oostenrijk, Frankrijk, Zweden, Duitsland en Australië. Mannen en vrouwen, jonge mensen en ook wat oudere. Er zijn verschillende, allemaal sympathieke, docenten verbonden aan de taalschool die de lessen aan kleine groepjes cursisten verzorgen. Behalve de Italiaanse taal stond ook de Calabrese cultuur in de aandacht. Er werd elke dag wel iets georganiseerd waaraan je kon deelnemen wanneer je daar plezier in had. De foto van de directeur van Club Nausicaa is genomen toen we aan het wachten waren op de andere cursisten omdat we de film Pani en Tulipani van Soldini uit 2000, zouden gaan kijken, zonder ondertiteling! De film in de tweede week, Le Notte bianche van Visconti uit 1957, was gelukkig wel ondertiteld. Naast de wekelijkse filmavond die werd afgesloten op het terras van bar Enrico, waren er verschillende excursiemogelijkheden. De grotwoningen van Zungri leverden de tweede en derde foto op. De in de rots uitgehakte huizen, die onder andere door monniken werden bewoond werden niet alleen door toeristen bezocht. Het oude stel was druk bezig dikke stronken hout naar boven te slepen omdat hun houtvoorraad voor het fornuis aangevuld moest worden. Je ziet de stronk die mevrouw naar boven sjouwde tegen de muur staan op de foto waar beide oudjes even zitten bij te komen, het was erg warm. Ook meneer sjouwde een flinke stronk naar boven, niet op het hoofd maar op de schouder. Er zijn heerlijke stranden die tot bezoeken uitnodigen. De stranden zijn soms een beetje afgelegen en over het algemeen zeer rustig. Zowel in Pizzo zelf als op kleinere stranden in de buurt is het goed toeven. Zoek je de toeristische drukte (met vooral Italiaanse vakantiegangers) dan zijn Tropea en Capo Vaticano de aangewezen plekken. We hebben ervan genoten, een heerlijk avontuur in het diepe, warme zuiden van Italië. 17-5-2008 Een trattoria in Arezzo en een B&B in de Marche Mijn vrouw en ik zijn de tijdens de meivakantie van dit jaar twee weken op vakantie geweest in Italië. We hadden besloten een rondreis te maken door de Veneto, Emilia-Romgna, Toscane en de Marken. Over twee gelegenheden waar wij geweest zijn, zou ik iets meer willen vertellen. Allereerst Arezzo, de stad van Petraca en Vasari, van Piero
della Francesca en Benigni. Nog niet eerder hadden we deze stad bezocht en nu
hadden we voor drie nachten een hotelletje geboekt.'s Avonds zochten we een
gezellige trattoria om te eten. En dat hebben we gevonden, dezelfde trattoria
drie avonden achter elkaar, zo gezellig was het daar en zo goed spijs en drank!
Vader Virgilio, moeder Olga en zoon Gabrielle in de bediening. Toen we vertelden
dat we de volgende dag weer zouden vertrekken, kregen we een klein, schattig bloemenvaasje met de
naam van de trattoria erop vermeld. Hieronder het adres, de website en enkele
foto's.
Het volgende adres betreft een B&B in de Marken. Op onze
doorreis door Italië wilden we ook een paar dagen rust. Gewoon even lekker niks
doen en uitrusten, genieten van het weer, het uitzicht, het eten. Daarvoor
konden we terecht bij een B&B in Poggio Cupro, vlakbij Cupramontana, niet ver
weg Jesí vandaan. Eigenaars zijn een jong Belgisch-Nederlands echtpaar: Erik en
Isabella. Ze hebben een oude pachtboerderij opgeknapt en gereed gemaakt om
gasten te ontvangen. Hun levensmotto is: niets hoeft, alles kan, geniet ervan,
doe rustig aan. Het ontbijt buiten, in de zon, met een werkelijk schitterend
uitzicht is onovertroffen. Een terras lager is een zwembad gelegen met
hangmatten in overvloed. Hier een boekje lezen met een glaasje wijn erbij doet
je verder niets meer wensen. In één woord: onthaasten!
Voor meer info: Huub Kurstjens (webmaster Dante Nijmegen; H.Kurstjens@HCCnet.nl) 23-11-2007 Vorige winter viel het besluit: samen zouden wij (Jos en Dymph) onze jaarlijkse vakantie beginnen met een cursus Italiaans in ons geliefde vakantieland. Zo gezegd zo gedaan: via Tricolore werden er 2 weken cursus in Siena gereserveerd bij de Societa di Dante Alighieri. We installeerden ons op een kleine camping in de buurt van Siena. Op de eerste dag werden we verondersteld om om 8.00 uur aanwezig te zijn in verband met een schriftelijke en mondelinge test om het niveau te bepalen. ( dus vroeg op, ontbijten, per auto naar Siena, parkeren en dan nog 15 a 20 min. lopen want de auto staat een flink eind buiten de stadsmuren.) Nou dat was even hard werken, vooral omdat de laatste lessen Italiaans zo’n dikke anderhalf jaar daarvoor hadden plaatsgevonden. (natuurlijk zou ik van te voren herhalen, maar ja, je weet hoe dat gaat, goede voornemens maar toch weer te weinig tijd.) Om ongeveer 10.00 uur werd ons in rap Italiaans meegedeeld in welke groep we ingedeeld waren. Ieder in een andere groep (ik een niveau lager). Na de ochtend vond ik dat ik een niveau te laag zat, en heb ik dat aangegeven. Gelukkig kon ik het Italiaans wel zodanig volgen dat ik dat had opgepikt. Uiteindelijk zaten we in dezelfde groep met nog 3 Amerikanen, een Engelsman, een Zwitserse, een Duitse, en een Belgische. De hoofddocente was Mariangela, echt een eersteklas docente. Een Napolitaanse die vrij rap Italiaans sprak, alles goed kon uitleggen en didactisch de zaken prima voor elkaar had. Ze nam voortdurend iedereen met een grap te grazen en zorgde er wel voor dat je goed bij de les bleef. O wee als je naar de markt was geweest: de zakken met aankopen moesten dan op de tafel uitgepakt worden, en dan wilde ze het naadje van de kous weten. Dit leidde vaak tot hilarische taferelen. Na de lessen was er nog de mogelijkheid deel te nemen aan activiteiten als film, kaas en wijnproeverij, rondleiding door de stad, operafilm. Als je aan een activiteit deel nam kwam het er op neer dat je van 9.00 uur tot 17.00 uur van de straat was. Op onze camping aangekomen hadden we dan na het eten nog een paar uur huiswerk voor de volgende dag voor de boeg! Maar gelukkig: dankzij 14 dagen slecht weer waren we modelcursisten. Aan het einde van de cursus ontvingen we, na wederom een test, een certificaat met daarbij de nodige complimenten omdat het niveau flink omhoog was gegaan. Van cursisten die ook in andere plaatsen een cursus hadden gevolgd, hoorden we dat deze opleiding in vergelijking met andere erg goed is. Bovendien is er internet voor contact met het thuisfront, de boeken zijn heel makkelijk te verkrijgen, en er is een bibliotheek. Met de lidmaatschapskaart van D.A. krijg je korting op de lessen. De school lig in het centrum. Al met al is dit een aanrader voor iedereen die wel eens speelt met de gedachte Italiaans in Italië te gaan volgen! Dymph Gerritsen 3-10-2007 Italiaans studeren in Pizzo (2) Studeren in Pizzo (Calabrië) Dit seizoen kreeg ik via Tjeerd Visser van “Dante Alighieri” Nijmegen de gelegenheid Italiaans te gaan studeren in Pizzo Calabrië. Omdat ik de studie(beurs) wilde combineren met onze vakantie, gingen mijn man (Wout) en ik met de camper op pad. Na een prachtige reis ontmoetten wij op zondagavond 2 september j.l., tijdens de Cena al “Forte della Monacella” voor het eerst Dr. Antonio Aragona, Direttore Nausicaa Lingua e Cultura Italiana alsmede de andere studenten. Het was een groep van diverse nationaliteiten en verschillende leeftijden. In allerlei talen waren we tijdens het eten met elkaar in gesprek in een ongedwongen sfeer. De volgende ochtend begonnen de lessen. Gelukkig in kleine groepen, wat voor mij heel belangrijk is, omdat je je dan veel beter op de lessen kunt concentreren. We begonnen met het herhalen van de grammatica, maar alleen datgene waar doorgaans de meeste fouten worden gemaakt. Je merkt al snel dat bepaalde zaken nu beter blijven hangen, want na 2 uur intensieve grammatica volgden 2 uur conversatie. Het geleerde werd meteen geoefend. De docenten stellen je erg op je gemak en weet je iets niet, dan zijn ze erg geduldig en behulpzaam. Iets wat ik bijzonder waardeer. Je luistert naar conversaties op een recorder en probeert het rappe Italiaans te volgen. Dat lukt met de dag beter. Je leest stukken voor, om je uitspraak te verbeteren en in een rollenspel ga je b.v. met een klacht naar de stomerij. Op allerlei manieren word je aan het praten gezet, het verloopt heel natuurlijk en tot mijn verbazing sprak ik al snel een stuk gemakkelijker Italiaans. Op de camping nabij Pizzo bracht ik het geleerde meteen in de praktijk. Er kwam zelfs een groep Nederlanders hulp vragen bij het bestellen van brood. De Italianen helpen je ook graag! Toen we op excursie waren naar de Eolische eilanden, had ik mijn studieboeken meegenomen. De heenreis duurde 2 uur, dus een mooie gelegenheid om “i compiti” te maken. Ongelooflijk hoe behulpzaam de Italiaanse medereizigers waren! Vanzelfsprekend stond er geen enkele fout in mijn Italiaanse brief die ik o.a. als huiswerk moest schrijven! En allemaal handen geven aan het einde van deze prachtige dag. Mijn man Wout werd ook betrokken bij de excursies en het avondeten en had het prima naar zijn zin. Met Antonio (il direttore) sprak hij Engels. De excursies zijn vrijblijvend, maar het is ontzettend fijn om mee te gaan. Je komt op plekken die je zelf nooit had ontdekt! Ook wordt er wekelijks ’s avonds, in het palazzo waar wij les hadden, een film ( deze keer o.a. io non ho paura) gedraaid. Omdat wij echt een fijne groep hadden, werd ook dit een bijzondere avond met heerlijke wijn, kaas en andere hapjes. Later op de avond volgde een nabespreking van de film. In de lessen kwamen diverse interessante onderwerpen aan bod o.a. filosofie, tv-zenders, politiek, Italiaanse schrijvers, het overlijden van Pavarotti tijdens mijn bezoek daar en op verzoek van de groep een uitleg over o.a. het ontstaan van de maffia en de verschillen die er wat dat betreft zijn op Sicilië en Calabrië. Als je naar huis gaat wil je nog veel meer weten van alles wat met Italië te maken heeft. Ik ben uit Pizzo vertrokken met het gevoel er vrienden achter te laten. Ik ben verbaasd over mezelf dat ik nu zo veel gemakkelijker Italiaans spreek. De 2 weken in Pizzo waren geweldig! Vooral de kleinschaligheid spreekt me erg aan en Calabrië ontdekken is bijzonder. Toegegeven, het is ver weg, maar ongelooflijk de moeite waard! Een aanrader! Wil je meer weten over deze school, kijk dan op www.nausicaaclub.it Volgend jaar wordt er in de maanden juli en augustus les gegeven in het centrum van Pizzo op de Piazza della Republica. Voor meer informatie kun je altijd contact met me opnemen: Mieke Engelaar Telefoon: 024-3553417 of w.engelaar@hetnet.nl
30-5-2007 Verslag landelijke Giornata Dante in Enschede (op zaterdag 19 mei 2007).
Zaterdag 19 mei waren Ben en ik te gast op de giornata
van Dante ( de vijftigste) in Enschede.
Het was een prachtige dag en er was een geweldig
programma met uitstapjes naar diverse activiteiten: voor elk wat wils! Er
waren zo ongeveer 120 personen uit alle delen van het land.
Sua Eccelenza lÁmbasciatore d''Italia, Signore Guetano
Cotese (Palermo) en de nieuwe burgemeester, P. den Oudsten, die secretaresse
van Dante, Mevr. Aafke Cremer de versierselen behorende bij het lidmaatschap
van de Orde van Oranje Nassau opspelde. Vervolgens kwam Heer Ben Coelman
Hoofd P.R, & Educatie van de Nationale Reisopera het woord met een zeer
interessant verhaal over de Italiaanse Opera uit de 19e Eeuw, waarbij een
sopraan en een mezzosopraan ons verrasten met schitterende aria's uit uit
het belcanto repertoire van Bellini en Rossini. Waarna we in "de Vier
Jaargetijden" een lunch met melk,koffie, en broodjes weer op de Hollandse
aarde terug kwamen.
's Middags waren er diverse activiteiten door heel
Enschede: Keuze uit het Volkspark ( geschonken door Hendrik van Heek in
1872), het Rijksmuseum Twento (geschonken door de Familie van Heek in 1930)
en de Nationale Reisopera....(in 1994 ontstaan uit Opera Forum) dat
jaarlijks 4 tot 6 operaproducties verzorgd voor ca. 15 schouwburgen.
Ben en ik hadden met een groep gekozen daar een kijkje
achter de schermen te nemen. Heel interessant, wat een bedrijf is dat. Ze
maken alles zelf, alle rekwisieten,alle decors, alle kleding, alle pruiken.
Het was een onvergetelijke ervaring, hoewel wij ons af en toe afvroegen,
"waar doen ze het van?" Van het entreekaartje dat wij kopen krijgen ze
niets...!
Het was een hele fijne dag met een prachtig diner ter afsluiting, met uitstekende Italiaanse wijnen. De Giornata-commissie had twee maal proefgegeten, met succes. Jammer was dat tot besluit de benoemingen van ormanisatie-comitato voor het volgend jaar niet kon worden gemeld. Sua Eccelenza was toen allang weer op weg naar Den Haag in ... een prachtige Lancia. Groeten van Ben en Marianne. 7-3-2007 Hanneke en ik waren in Benevento (Samnieten, Longobarden, Likeur en Jaarlijkse Premio Strega voor schrijvers) om de beroemde boog van Trajanus eindelijk eens te zien. Zoekend naar een lunchadres hadden we zo’n prettig succes dat ik dat adres als tip wil doorgeven. (Je weet maar nooit.) De eigenaar houdt ervan zijn gasten te verwennen. Na wat gevraag van onze kant over de inhoud van de menukaart zei hij : Ik maak wel wat klaar! Dat was zeer de moeite waard, pure smaken, lam, in citroen gemarineerd, van een teruggefokt Romeins ras. Pasta met kruiden uit het veld, majoraan als ik nog nooit geproefd heb, finocchio selvaggio verwerkt in gehaktballetjes en nog veel meer. In ons gesprek bleek ook nog dat zijn cognome Beatrice is. Adres van deze cucina (che esalta ‘i sapori antichi’ dei prodotti a verdure, erbe selvatiche e spezie) Locanda delle Streghe, Via Manciotti, II- Benevento tel 0824-29873. Hij kan wel wat meer bezoekers gebruiken. Tjeerd Visser (Segretario) 07-07-06 Italiaans studeren in Pizzo (1) Op een avond van Dante Allighieri gaf Teerd
Visser aan dat er een studiebeurs te vergeven was in Pizzo. Studeren in Italië
dat was mijn grote wens: mezelf onder dompelen in het Italiaanse leven, de
Italiaanse taal, de cultuur, het eten, maar het kwam er nooit van Dit is het
zetje dat ik nodig heb om het nu maar eens te doen…… en zo ging ik naar Pizzo. Als je dit alles zelf mee wil maken kijk dan op http://www.nausicaaclub.it/. Pizzo is zo “relessante” Voor verdere praktische of meer gedetailleerde informatie: franca.nijmegen@wanadoo.nl 9-4-2007 Webmaster met sabbatsverlof en weblog met voetreis naar Rome In 2005 is van 4 maart tot en met 24 april de webmaster met sabbatsverlof geweest naar, waar anders dan, Italië. Voor eenieder die wil weten wat hij daar heeft uitgespookt, volgt hier een verwijzing naar het weblog-adres: http://donumberto.blogspot.com/ In het voorjaar van 2007 is de webmaster, samen met een vriend, begonnen met een voetreis naar Rome in etappes. Het verslag wordt telkens bijgehouden op: http://umbertoquadrato.weblog.nl/ 15-8-2004 Al jarenlang
wilde ik Ferrara eens ‘met de fiets doen’ en toen ik hoorde van deze Locanda en
ik een bestemming zocht voor ons jaarlijkse moeder-dochter weekend, leek dit een
goed idee. En … het was een voltreffer! Evelyn van Weel-Baumgarten 11-8-2004 Al jarenlang gaan wij naar Italië op vakantie, meestal naar
Toscane, Umbrië of Lazio. Zo ook dit jaar. En als we dan in de buurt van San
Gimignano zijn, tja, dan moeten we gewoon even naar een restaurantje: osteria
del carcere (= de gevangenis). nov. 2003 Beste Italië-gevoeligen, 20-10-2003 Onlangs heb ik met vrienden een week vakantie doorgebracht op Sicilië. Ter voorbereiding heb ik het boekje van Gaston van Camp gelezen over Sicilië, geen meesterwerk, maar wel vol aardige anekdoten. Zijn passage over het schilderij van Antonello da Messina, de Annunziata, deed ons mede besluiten op zoek te gaan naar het museum waar het doek hangt: het museum Palazzo Abatellis, gelegen in een gribusbuurt van Palermo. Ergens op de eerste verdieping, in een donkere kamer, vonden we het kleine schilderij terug tegen de achtergrond van een donkerrood, fluwelen gordijntje en omlijst door een smerig crèmewit passe-partout. Hoe sereen was haar aanblik en hoe adembenemend haar uitstraling.
Van Camp: "Het is een van die kunstwerken die je bij je keel
pakken en niet meer loslaten. Het paneel is naar schatting niet groter dan
zeventig bij veertig centimeter. In feite is het niet meer dan een sober
meisjesportret. De vrouw draagt een sprankelend blauwe omslagdoek die haren en
schouders bedekt en slechts glimpen laat zien van een wijnrood onderkleed. De
verkorting van de lessenaar en de in verbazing geheven hand van het meisje geven
enige diepte aan het eendimensionale tafereel. De achtergrond is donker, de
figuur tekent er zich oplichtend tegen af. Het zeer zachte licht komt van links
vooraan en strijkt modellerend over het gave, mooi ovale gelaat. (...) Hoe
langer ik voor het paneel blijf staan, hoe intrigerender het wordt. Er gaat een
tegelijk dwingende én charmerende kracht uit van dit eenvoudige en toch
geraffineerde portret. Maria heeft een krachtige neus, fijne lippen, zeer mooie,
kleine handen, in verkorting geschilderd. Ze kijkt niet weg van de
boodschappende engel Gabriel. Toch is haar blik niet direct, hij heeft iets
ontwijkends. Alsof ze al verder kijkt dan wat ze ziet, dan wat ze zonet gehoord
heeft. Alsof ze dingen ziet en hoort die er niet zijn, nog niet zijn. Vooral
haar glimlach is intrigerend, tien keer mysterieuzer dan de glimlach van de
Gioconda in het Louvre. Wat drukt die aarzelende, ingehouden glimlach uit? Een
lichte verbazing over de zopas ontvangen boodschap, waarvan de precieze
betekenis misschien nog niet helemaal tot het meisje is doorgedrongen.
Tevredenheid en aanvaarding. Maar ook aarzeling die zichtbaar wordt in de
handbeweging. Ernst, al te jonge ernst. Wie weet al een dromerig verlangen of
voorvoelen van wat dat betekent, moederschap.
Ik rangschik de Annunziata van Da Messina bij de tien indrukwekkendste
portretten die ik ken." Huub Kurstjens 10-10-2003
Ik heb vorig jaar een half
jaar door Italië gefietst, en hoewel bijna altijd een hapje voor mezelf
gekookt, ook wel eens buiten de deur gegeten, vooral tijdens de weken dat mijn
vriend mij vergezelde. Niet alleen een tip voor lekker eten in Puglia, maar
ook een verslag van een fietsetappe van mijn tocht door Italië.
......Weggetjes die er wel
zijn staan niet op de kaart en omgekeerd. Via een veel te grote omweg fietsen
we dus naar Castel del Monte. Als we dit wonder uitgebreid hebben bezocht en
bewonderd fietsen we dan maar dezelfde route weer terug. Na een kilometer of
80 door een prachtig golvend landschap te hebben getourd beginnen we het
genoeg te vinden en gaan we op zoek naar een onderkomen. Onze gebruikelijke
tactiek (in een telefoonboek in een café zoeken op campeggio, agriturismo,
albergo) werkt vandaag niet. Het telefoonboek zwijgt in alle talen. We fietsen
dan maar op goed geluk oostwaarts. Ik weet namelijk zeker dat we ergens tussen
Terlizzi en Quasani wel een tot agriturismo verbouwde masseria zullen vinden.
De bordjes die ernaar verwijzen zijn er wel, maar het eerste agriturismo
blijkt gesloten en het tweede wordt flink verbouwd en is in een grote bouwput
veranderd. Het derde bordje wijst omhoog. Na 2 km heftig stijgen is er nog
niets te bekennen. Ik weiger verder te gaan. Martin rijdt door en komt na een
kwartiertje melden dat het niet ver meer is. Ik hijs me weer op mijn fiets en
met een onweersbui op de hielen fietsen we het laatste stukje omhoog. Aldaar
blijken we ook na lang soebatten en smeken niet welkom te zijn (wat nou
spreekwoordelijke gastvrijheid). Gelukkig is het agriturismo in het weekend
wél open. Alleen hebben we daar op dinsdag niet zo veel aan. Kennelijk zien we
er nog niet moe genoeg uit. Gelukkig gaat de terugweg naar beneden. We
passeren Mellitto een soort zuid-amerikaans aandoend wild-west stadje en in
Cassano delle Murge ben ik zover dat we dan maar in een duur hotel moeten.
Terwijl Martin zijn lekke band repareert (hij kreeg hem gelukkig op een
tactische plaats, namelijk vóór de supermarkt) loop ik naar binnen om de
broodnodige chips te kopen en te informeren naar een hotel. Ons wordt echter
het Agriturismo Amicizia aangeraden waar je lekker kunt eten 'a poco' ( is het
zo goed te zien dat we vrekkige Nederlanders zijn?). Wél moeten we daar nog
ettelijke kilometers en een heuvel hoog voor fietsen. Ik bel dus eerst maar
even of er plaats is. Dat blijkt zo te zijn en dus bestijgen we weer onze
aluminium rossen voor de laatste kilometers van de dag. Bij Agriturismo
Amicizia blijft de teller op 125 km stilstaan. "A poco" blijkt €45 te zijn
voor halfpension wat ik wel veel vind voor iemand die een half jaar op
vakantie is, maar ook weer niet zo veel na 125 km fietsen. Of te wel we duiken
onder de douche en verschijnen als herboren en vol energie aan tafel. En die
energie hebben we nodig, blijkt.
Het begint allemaal met een
beschaafde antipasto bestaande uit diverse stukjes ham en worst, een stukje
romige ricotto en een partje harde pittige kaas vergezeld door een warm
deegflapje met gesmolten mozzarella. Als we dat tot ons hebben genomen wordt
er een bord met bruschette met tomaat en en soort quiche voor onze neus gezet.
Even later wordt een bord met aubergines en paddestoelen sott'olio geserveerd,
gevolgd door een bord met gevulde paprikareepjes en courgetteschijfjes. Het
antipasto wordt afgesloten met een soort tuinbonensaus met daarin stukjes
brood. Ik begin het dan al zwaar te krijgen, maar de traditie gebiedt dat nu
pas het primo aan de beurt is. Gelukkig een beschaafde portie van een of
andere verse pasta met kekererwten. Dan wordt er echter met de traditie
gebroken en moeten we beslist een secondo primo proeven, een andere verse
pasta, deze keer met tomatensaus met stukjes paddestoel.
Dan arriveert dan
eindelijk wat wij het hoofdgerecht zouden noemen, het secondo. Gelukkig is dit
hoofdgerecht qua volume niet het belangrijkste gerecht. Piepkleine geroosterde
lamskoteletjes met een verse salade. Een secondo secondo blijft gelukkig uit.
Als toetje wordt er fruit
geserveerd, een enorme schaal kersen (het is juni) en watermeloen. Vreemd
genoeg eten we alle kersen op, wetende dat dit toch het eind van de maaltijd
is. Mispoes. Uiteraard moeten we ook nog diverse heerlijke partjes romige ricottataart
proeven. En die zijn zo heerlijk, dat die ondanks alles, zonder enig probleem
allemaal in onze magen verdwijnen.
En dan, eindelijk het
verlossende woord: "Qualcos'altra, caffè?". We smeken om genade.
Om middernacht worden we dan eindelijk ontslagen van onze plicht om al dat
heerlijks te proeven.
Alle voedselproducten van Agriturismo
Amicizia di Pierino Caponio zijn van biologische oorsprong en komen zoveel
mogelijk van eigen grondgebied. Tijdens de maaltijd wordt er standaard
bronwater en een heerlijke rode wijn geserveerd. Dat is bij de prijs
inbegrepen. Na afloop bleek ik de liter wijn, die voor ons beiden was helemaal
opgedronken te hebben (Martin drinkt geen wijn).
Informatie over dit
agriturismo vind je op
www.amicizia.it
Adres:
2 Via Cristo Fasano, Loc.
Fasano
Cassano delle Murge (BA)
km 32,9 SS271 per Santeramo
tel: 080-763393
Je kunt natuurlijk ook bij de
plaatselijk supermarkt vragen ....
Karin Merck 15-8-2003 + 10-1-2009 De secretaris van Dante-Nijmegen, Tjeerd Visser, prijst enkele Italiaanse restaurants aan (en dan moet het wel iets bijzonders zijn ...): Venetië,
Antica Trattoria Bandierette (ma av en di gesloten) in Castello
6671 aan de Barbaria delle Tole (de weg van de SS Giovanni e Paolo naar de S.
Francesco in Vigna), gevonden op aanraden van vrouw met boodschappentas uit de
buurt, goede prijs-kwaliteit verhouding. Wij eten er altijd speciaal Cappesante
als voorgerecht. Lekkere rode huiswijn. Zie:
www.bandierette.com Stuur uw bijdrage naar uw webmaster: Huub Kurstjens
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
